무료 이미지 : 나무, 꽃, 유럽, 가을, 성, 스페인, 관목, 갈리시아, 재산, 삼림지, 생태계, 갈리자, 지방 인물, 카스티요, 카스텔로, 생체, 우디 식물 2233x1617

A fortaleza de San Paio de Narla, coñecida tamén como torre de Xiá, é unha fortaleza medieval hoxe en día convertida en museo. Construída nos séculos XII ou XIII foi solar e casa forte da familia dos Vasco de Seixas, pese a que as súas orixes son mais remotas. Como o nome do lugar indica e se fai evidente pola disposición do terreno, existía xa no lugar un castro na Idade do Ferro. Os primeiros documentos que fan referencia á fortaleza son do século XIV no ano 1350, citada como "rocha de Narrela" e un século máis tarde sofriu os ataques dos irmandiños, do que se ten constancia por documentos nos que Vasco de Seixas ordena realizar os traballos de reconstrución. No século XVIII pasou a mans dos Campomanes, que a habitaron e reformaron nos dous séculos seguintes e, a finais do século XIX, lla venderon á familia Novo. Ésta, pola súa volta, vendeulla por 5.000 pesetas a un novo propietario que pretendía derrubala para reutilizar a pedra. Por iniciativa do director do Museo Provincial de Lugo, Manuel Vázquez Seijas, a Deputación de Lugo adquiriuna en setembro de 1939 polo dobre dese prezo. Permaneceu varias décadas sen uso ningún até que, en 1983, o arqueólogo Felipe Arias Vilas convertiuna na sección de etnografía do Museo Provincial de Lugo (Museo etnográfico e histórico de San Paio de Narla). O edificio está composto por tres corpos e unha capela exterior de planta cadrada e cuberta a dúas augas que garda un retablo do século XIX cunha talla popular de San Paio. A fachada do castelo mide 37 metros e no seu corpo central une a torre da homenaxe cun torreón. Existe unha lenda relacionada con unha das ocupantes da fortaleza, dona Catalina de Santirso, esposa do señor da casa Vasco das Seixas (1520-1543) coñecido como o Señor das Torres, home despótico e colérico. Esta muller era tan virtuosa e honesta como fermosa e o seu marido tan namorado como ciumento, sendo moi querida polos seus súbditos xa que auxiliaba os pobres e trataba de evitar que a ira do seu marido caese sobre os seus servos. Éste desconfiou da súa fidelidade e bondade, tratou infructuosamente de envelenala polo que un día de Santos matouna de nove puñadas no peito nun arrebato de loucura. Mentres o asasino fuxía a Portugal a refuxarse nas terras do Duque de Verganza o cadaver quedou nas silvas durante catro días, que tras ser descuberto pola servidume foi soterrado na capela do castelo, mais o seu pai, Sancho López de San Tirso reclamou ante a Real Audencia da Coruña a investigación dos feitos. O abrir a tumba aos vinteún días, seguindo a crenza de que o corpo da muller que morre acusada inxustamente permanece incorrupto un mes. Perante o asombro e a admiración dos presentes, o cadáver apareceu incorrupto, cos brazos cruzados sobre o peito, tapando as feridas. Ao retirarllos, o sangue comezou a brotar, un forte aroma de rosas invadiu as naves da igrexa e escoitouse soar o órgano, ao que ninguén estaba sentado. O corpo recibiu nova e definitiva sepultura no cercano mosteiro de Sobrado dos Monxes. Uns emisarios partiron cara a terras do Duque de Verganza e días despois o asasino amencía asesinado. A primeira capela na que foi nun inicio soterrada pode verse ao pé do torreón do castelo. Fonte: Galipedia. Samsung digital camera

무료 고해상도 사진 나무, 식물, 꽃, 유럽, 가을, 성, 스페인, 관목, 갈리시아, 재산, 삼림지, 생태계, 갈리자, 지방 인물, 카스티요, 카스텔로, 생체, 우디 식물

, 촬영 Pro 815 01/19 2017 함께 찍은 사진 9.0mm, f/5.0s, 10/2500s, ISO 50